رنج بزرگ یک انسان این است که عظمت او ، و شخصیت او در قالب فکر های کوتاه ، در برابر نگاه های پست و پلید ، و احساس او در روح های بسیار آلوده و اندک و تنگ قرار  گیرد. چنین روحی در چنان حالی همیشه  هراسناک است که این نگاه ها این فهم ها و این روح ها او را ببینند ، بفهمند و بشناسند. بقول یکی از نویسندگان : روزها شیر نمی نالد .
در برابر نگاه روباهان ، در برار نگاه گرگها …  ودر برابر نگاه جانوران ، شیر نمی نالد. سکوت و وقار و عظمت خویش را بر سر شکنجه آمیزترین درد ها حفظ می کند.

به فرقش کی اثر می کرد شمشیر ؟             یقینم ابن ملجم ، یا علی گفت

اما، تنها در شب ها است که شیر می گرید. نیمه شب به طرف نخلستان میرود ، آنجا هیچکس نیست ، مردم راحت آرمیده اند ، هیچ دردی آن ها را در شب بیدار نگاه نداشته است ، و این مرد تنها … که روی این زمین خود را تنها می یابد با این زمین و این آسمان بیگانه است . و فقط رسالت و وظیفه اش او را با این جامعه و این شهر پیوند داده ، پیوند همه روزه.

علی (ع) همانطور که فلاسفه می گویند ، می نالد بخاطر اینکه انسان است ، و بخاطر این که تنها است . علی (ع) در طول تاریخ ، تنها انسانی است که در ابعاد مختلف  و حتی متناقض که در یک انسان جمع نمی شود قهرمان است.

از این دردناکتر ، اینکه علی (ع) در میان پیروان عاشقش نیز تنها است !!
در میان امتش که همه ی عشق و احساس و همه ی فرهنگ و تاریخش را به علی (ع) سپرده است ، تنها است . از هیچ ستایش و تجلیلی در باره ی  او خودداری  نمی کنند ، اما نمیشناسندش و نمی دانند که کیست ؟ دردش چیست ؟ حرفش چیست؟  رنجش چیست ؟ و سکوتش چراست ؟

پس زمینه زیر به مناسبت شهادت امام علی (ع) طراحی شده است که قبلا در پست پس زمینه های مخصوص ماه مبارک رمضان منتشر شده بود.

اندازه پس زمینه ۱۲۸۰ پیکسل در ۱۰۲۴ پیکسل

برای دیدن پس زمینه های بیشتر لطفا صفحه پس زمینه ها را ببینید!

پ.ن: متن مطالب این پست برگرفته از کتاب “علی (ع) و شب های خاموش نخلستان” است