دو چهره از چهره‌های ماندگار آباده؛ برادران مسعودی

مطالب مرتبط

۴ دیدگاه‌

  1. شهاب گفت:

    جالب بود.ولی ای کاش درخواستهای دیگری را هم که ارائه می شود مدنظر قرار می دادید

  2. اکبر نعمت اللهی گفت:

    سلام . من پیشنهاد می منم مشاهیر و نخبه های شهرمان را در سایت به جوانانمان معرفی کنید . چرا از آقای دکتر امین کامجو که از صاحب نظران تجارت و بازار هستند کسی از ما و جوانان ما خبر ندارند . درصورتی که تهرانیها بیشتر از ما که همشهری ایشان هستیم این دانشمند را می شناسند . و جدیدا اقلیدیها صاحب ایشان شده اند و در سایتهای خودشان ایشان را از نخبه های اقلید معرفی کرده اند درصورتی که در دبیرستان امام خمینی با من هم کلاس بوده . مثل عربها که مشاهیر ایرانی مثل ابو علی سینا را صاحب می شوند . خواهش میکنم دست از حسادت یا ناسپاسی برداریم و بزرگانمان و نخبه هایمان را به بزرگی یاد کنیم .

  3. محمود گفت:

    سلام به فارس ، مهد ایران باستان و تمدن بزرگ پارسیان ، سلام به آباده ، شهر علم و نخبه پرور ، دروازه فارس ، ابتدای این مهد باستانی ، سلام به همه هم شهریهای فارس و به نسل واقعی پارسیان :
    همانطور که می دانیم شهر آباده دانشمندان و نخبه های زیادی پرورش داده ، دبیرستانهای ما با زحمات معلمان و دبیران عزیزی همچون آقای نیکو و برادرانشان ،آقای ثابت ،روستا و… (که دعای همه ما بدرقه راه ایشان باشد) شهر آباده را مهد نخبه پروری فارس کرده بودند ، یادم هست یک سال فکر کنم سال 1366 همه بچه های رشته ریاضی دبیرستان سعدی در دانشگاهای دولتی قبول شدند . ولی آنچه باعث تاسف و نگرانی هست این است که ما نتوانستیم فرهنگ خودمان را بارور کنیم و دست از حسادت و غریبه پرستی برداریم و به این دلیل همه نخبه های ما از شهر ما رفته اند و حتی اسمهای ایشان را هم از یادمان و از خاطرمان برده ایم .
    از هم دوره ایهای ما خیلی ها جزء نخبه های کشوری و حتی جهانی به شمار می روند مثل آقای دکتر محسین مسعودی ، آقای دکتر امین کامجو و… ولی هرگز نه تنها از این عزیزان یادی نکردیم بلکه اگر صحبتی هم از این بزرگان می شد آهسته از کنارشان می گذشتیم . در سال ۱۳۷۴ ما و تعدای از دانشجویان پیام نور و دانشگاه آزاد آباده از آقای دکتر کامجو خواستیم که زحمت تدریس در دانشگاه را قبول کند ، ایشان هم با حس وطن دوستی پذیرفت علی الرغم اینکه محل کارشان تهران بود ولی چهار شنبه ها با اتوبوس می آمدند آباده (با تقبل زحمت این همه راه) تا یک یا دوروز به بچه ها درس بدهند ولی به جای تشکر طوری با ایشان برخورد شد که دو ترم بیشتر نماندند .خداوکیلی فکر کنید چه کسی دیگر حاظر به تقبل این همه زحمت هست .
    نتیجه این که ما آدم های قدر شناسی نیستیم وگر نه الآن با این همه نخبه و دانشمند و سرمایه های ملی مثل خاک نسوز و معادن سنگ ، نباید شهرمان با قدمت 1500سال از شهرهایی که قبلا جزء روستاهای آباده بودند ، کوچکتر و کم امکانات تر باشد . نباید بچه های ما برای یافتن کار به شهرهای دیگر بروند و…
    بیایید فرهنگمان را عوض کنیم ( قدردان باشیم ، هم دیگر را دوست بداریم ، حسادت را کنار بگذاریم وخیر بیاندیشیم وخیر بخواهیم وگفتار نیک ، پندار نیک ، رفتار نیک را سرلوحه زندگیمان قرار دهیم )

  4. خسته نباشید ممنون به خاطر این وبسایت مفید

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *