عزاداری شهادت امام علی(ع) | قلم:: وبلاگ خبری آباده

رنج بزرگ یک انسان این است که عظمت او ، و شخصیت او در قالب فکر های کوتاه ، در برابر نگاه های پست و پلید ، و احساس او در روح های بسیار آلوده و اندک و تنگ قرار گیرد. چنین روحی در چنان حالی همیشه هراسناک است که این نگاه ها این فهم ها و این روح ها او را ببینند ، بفهمند و بشناسند. بقول یکی از نویسندگان : روزها شیر نمی نالد .
در برابر نگاه روباهان ، در برار نگاه گرگها … ودر برابر نگاه جانوران ، شیر نمی نالد. سکوت و وقار و عظمت خویش را بر سر شکنجه آمیزترین درد ها حفظ می کند.

abadehnews.ir

به فرقش کی اثر می کرد شمشیر ؟ یقینم ابن ملجم ، یا علی گفت

اما، تنها در شب ها است که شیر می گرید. نیمه شب به طرف نخلستان میرود ، آنجا هیچکس نیست ، مردم راحت آرمیده اند ، هیچ دردی آن ها را در شب بیدار نگاه نداشته است ، و این مرد تنها … که روی این زمین خود را تنها می یابد با این زمین و این آسمان بیگانه است . و فقط رسالت و وظیفه اش او را با این جامعه و این شهر پیوند داده ، پیوند همه روزه.

علی (ع) همانطور که فلاسفه می گویند ، می نالد بخاطر اینکه انسان است ، و بخاطر این که تنها است . علی (ع) در طول تاریخ ، تنها انسانی است که در ابعاد مختلف و حتی متناقض که در یک انسان جمع نمی شود قهرمان است.

از این دردناکتر ، اینکه علی (ع) در میان پیروان عاشقش نیز تنها است !!
در میان امتش که همه ی عشق و احساس و همه ی فرهنگ و تاریخش را به علی (ع) سپرده است ، تنها است . از هیچ ستایش و تجلیلی در باره ی او خودداری نمی کنند ، اما نمیشناسندش و نمی دانند که کیست ؟ دردش چیست ؟ حرفش چیست؟ رنجش چیست ؟ و سکوتش چراست ؟